WYDARZENIA I SPOTKANIA 2026-2027

(Argumenty wydarzeń znajdują się na dole)

2026

Sobota, 7 listopada, 10.30 – 18.00, Willa Decjusza, Sala Marceliny Czartoryskiej, ul. 28 lipca 1943

Spotkanie z Matteo Bonazzi, psychoterapeutą, psychoanalitykiem, filozofem, autorem w ramach warsztatu „DEPRESJA WE WSPÓŁCZESNYM ŚWIECIE”.

Sobota, 14 listopada, 12.00 – 14.00, Akademia WSB, ul. Ułanów 3.

Cykl seminariów: „WPROWADZENIE DO OSTATNIEGO NAUCZANIA LACANA”. (prowadzenie: Bogdan Wolf)

Seminaria są bezpłatne. Prosimy o zapisy na link: https://forms.wsb.edu.pl/index.php?r=survey/index&sid=758979&lang=pl

Sobota, 12 grudnia, 12.00 – 14.00

„Wprowadzenie do ostatniego nauczania Lacana” (2)

2027

Sobota, 9 stycznia, 12.00 – 14.00

„Wprowadzenie do ostatniego nauczania Lacana” (3)

Sobota, 13 lutego, 12.00 – 14.00

„Wprowadzenie do ostatniego nauczania Lacana” (4)

Sobota, 13 marca, 12.00 – 14.00

„Wprowadzenie do ostatniego nauczania Lacana” (5)

Sobota, 3 kwietnia, 10.30 – 18.00, Hotel Niebieski, ul. Flisacka 3, Kraków

Spotkanie z Domenico Cosenza, psychoterapeutą, psychoanalitykiem, autorem w ramach warsztatu: „Psychozy zwykłe: konsekwencje kliniczne i etyczne”.

Sobota, 8 maja, 12.00 – 14.00

„Wprowadzenie do ostatniego nauczania Lacana” (6)

Sobota, 3 czerwca, 10.30 – 18.00

Spotkanie z Marco Focchi, psychoaterapeutą, psychoanalitykiem, autorem w ramach warsztatu „Histeria dzisiaj”.

Sobota, 10 czerwca, 12.00 – 14.00

„Wprowadzenie do ostatniego nauczania Lacana” (7)

Spotkania kliniczne, dyskusje i komentarze pracy będą ogłaszane na bierząco. Szczegóły i informacje: szpol@outlook.com

DODATKOWE INFORMACJE:

Warsztat: „DEPRESJA WE WSPÓŁCZESNYM ŚWIECIE”.

Spotkanie z Matteo Bonazzi, psychoterapeutą, psychoanalitykiem, filozofem i autorem.

We współczesnym świecie „depresja” funkcjonuje jako nierozerwalnie związana z leczeniem farmakologicznym. Miarą jego sukcesu jest więc efekt przepisanych środków, jak antydepresanty. Wykluczenie przyczynowości z życia podmiotu sprawia, że to, czy mówi o swoim smutku, utracie, pustce, rozpaczy wyklucza pytanie o ich sens w jego cierpieniu. Psychoanaliza proponuje inną drogę. Podmiot skarżący się analitykowi na depresję, przynosi swój symptom, którego sens i powtórzenie w jego życiu są dla niego nieznane. Freud rozpoznał znaczenie symptomu od początku, ale dopiero w „Żałobie i melancholii” odniósł się do efektów depresyjnych.

Utrata miłosnego obiektu pociąga za sobą nową dystrybucję libido wokół braku, gdzie ma miejsce proces żałoby. Dwie drogi stają się tu możliwe. Albo podmiot akceptuje zmianę, aby sam stać się brakiem dla Innego, albo (nie)utracony obiekt rzuca cień na życie podmiotu, który potępia siebie za to, że stał się bezwartościowym odpadkiem. Dlatego Lacan traktował „depresję” jako moralną konsekwencję podmiotowej egzystencji. Opowiadając się za winą, promowaną przez dyskurs powszechny, podmiot zrzeka się pragnienia i odpowiadania na pragnienie Innego. Droga depresji rozciąga się zatem między symptomem a jego podmiotowym znaczeniem, między pragnieniem a rezygnacją na rzecz winy. Na tych różnicach skupi się nasza praca.

Seminaria: „WPROWADZENIE DO OSTATNIEGO NAUCZANIA LACANA”

Prowadzenie: Bogdan Wolf

Argument: Co właściwie znaczy termin „ostatnie nauczanie”? Czy chodzi o uwieńczenie królewskiej drogi nieświadomego, o konkluzję kilku dekad nauczania Lacana w ramch jakiegoś linearnego kierunku rozwoju, jakim podąża psychologia? Inna logika jest potrzebna by uchwycić ten termin. Po pierwsze, „ostatnie nauczanie” to efekt asymilacji pierwszego, które jako całkowicie oddane symbolicznej grze znaczących, osiągnęło pewien koniec. Freudowski nieświadomy posiada już w świecie swój status i historię. Od tej chwili dla Lacana, miejsce psychoanalizy znalazło się „na zewnątrz”, używając wyrażenia Millera. Lacan odłącza się od tego końca, od uniwersum patronimii, od imienia, które ma już swoją pozycję i swoją orbitę. Lacan podąża za nową miłością do znaczącego jako litery, Jednego, który zanurzony w ciele wystarcza by nim poruszać. Nowe współrzędne analitycznego doświadczenia to, hic et nunc, warianty logicyzacji nie-całego. „Ostatnim”, a czasami „ostatecznym”, nauczaniem, Lacan przecina urojenie ciągłości psychoanalizy, a nawet kawałkuje je tak, że każde późne Seminarium stanowi pojedyńcze, odrębne wyrzeczenie. Podsumujmy: logika dziury i nie-całego, jouissance powstająca z niewiedzy, czyli z niewiasty, nowe figury miłości, rezonans znaczącego samego Jednego, nowa funkcja rejestru wyobrażeniowego, oraz topologia węzłów – to nie kontynuacja pierwszego nauczania, opartego o freudowski symptom, ale nowe, pojedyńcze, niespójne wątki i echa nieciągłości.

obsługiwane przez WebHealer